Οντολογική
κριτική και μεσσιανική κριτική
Η αστική τάξη
αναρριχήθηκε στην εξουσία στο όνομα της Ιστορίας. Ελλείψει ηρωικών γενεαλογιών,
έφερε για τίτλο νομιμότητας τη σατανική συνέργια του χρόνου και του χρήματος,
Οι δουλειές της υπηρετούσαν την πρόοδο. Η πρόοδος ήταν δική της δουλειά. Από
εδώ προκύπτει και η ευλαβική βεβαιότητά της ότι το καλύτερο είναι πάντα σίγουρο
κι ότι το χειρότερο είναι μόνο η προβαλλόμενη σκιά αυτού του καλύτερου. Μόλις ο
ιστορικός ορθός λόγος συμμάχησε με τον κρατικό ορθό λόγο αυτή η αισιοδοξία,
αρχικά φορέας τόλμης και ανυπακοής, έγινε απολογητική.
